Το τούνελ

Έπεσε και χτύπησε, σηκώθηκε και ξεσκονίστηκε. Οι γρατζουνιές ήταν το νέο του κόσμημα. Περήφανο για το κατόρθωμά του πήρε την κατηφοριά για το τούνελ. Η ζωή πάνω από αυτό ήταν εντελώς διαφορετική από την ζωή  μέσα σε αυτό. Οι φίλοι του ήταν τα πολύχρωμα βζουουούν. Είχε την κακή συνήθεια να τα παρατηρεί. Τα πιο γρήγορα του έφερναν αεράκι στο πρόσωπο. Ανανεωτικό αν και μύριζε λίγο καυσαέριο. Δεν το πείραζε γιατί ήταν διαφορετικό. Πάντα καρτερούσε το μπίιιιιμπ. Σπάνια του δινόταν γιατί  κατοικούσε σε ευρωπαικό τούνελ, αν και στην μέση του πουθενά.

Σήμερα είχε πάρει την απόφαση να κάνει το μεγάλο ταξίδι. Θα διέσχιζε το τούνελ απ’ άκρη  σ’άκρη. Στο τέλος θα είχε ξεφορτωθεί το πεισματάρικο, ηδονικό βούλιαγμα στο σκοτάδι και την κλεισούρα, το εκκωφαντικό βζουουουν και τον βρώμικο αέρα. Το ταξίδι θα ήταν μακρύ και θα κρατούσε μισή ευτυχισμένη ζωή.

Περνάς από το σκοτάδι για να δεις το φώς. Αφήνεις το σκοτάδι για να λουστείς στο φώς. Μικρές λέξεις μεγάλες διαφορές. Μεγάλα ταξίδια, πολλές αλλαγές. Πολλά λόγια, μεγάλες εμμονές. Σπουδαίες πράξεις κλεισμένες σε ένα τόσο δα μυαλό.

Χωρίς αποσκευές ξεκίνησε και ήταν μόνο. Μπήκε με μια μεγάλη ανάσα που θα ξόδευε λίγο – λίγο. Μικρά δειλά βήματα, έδωσαν προβάδισμα στην απόφαση ζωής. Η τώρα ή για πάντα το ίδιο. Μεγάλα  βήματα, ρυθμικά, συγχρονισμένα, σαν τρένο σε ράγες ,το  έφεραν στην πηγή του κακού. Στην μέση του τούνελ. Το χειροπιαστό σκοτάδι  ήταν αποκρουστικό. Ο μολυσμένος αέρας αποπνικτικός. Τα τοιχώματα αδιαπέραστα.

Πόσο δεν άνηκε εδώ. Τα μεγάλα βήματα έγιναν αποφασισμένο τρέξιμο προς την  έξοδο. Το φώς ήταν ο οδηγός. Η ανάσα άτσαλη και οι σκέψεις ξεμπερδεμένες. Στην άλλη άκρη το περίμενε η καινούργια ζωή. Έφτασε και τρόμαξε. Η όμορφη θέα ήταν ατσαλάκωτη και η ευτυχία σερβιρισμένη. Άχνιζε και το περίμενε. Ξαπόστασε, είδε, γεύτηκε και ετοιμάστηκε για καινούργιο ταξίδι πάνω από το επόμενο τούνελ.

 

 

Share

No comments yet.

Leave a Reply

*