Archive | July, 2011

No French? No Party

Voulez vous coucher avec moi ce soir

Voulez vous coucher avec moi

Τα γαλλικά μου κάνουν φούρλες από την χαρά τους όταν ακούω το κομμάτι ‘Lady Marmalade’ από Aguilera, kim , Mya, Pink και τραγουδάω δυνατά και περήφανα σαν να μην υπάρχει αύριο με προφορά και ύφος πονηρό! Και εκεί εξαντλούνται ! Δεν είναι που λένε και το δυνατό μου χαρτί αυτή η γλώσσα μιας και γνωρίζω όσα τα τραγούδια μου έχουν διδάξει. Πονηρό κουβέντες δηλαδή και σαλιαρίσματα (γιατί δεν ακούω και γαλλική hip hop να πολιτικοποιηθώ).Αυτό είναι και ένας από τους λόγους που ενώ έχω πάει στα πιο απίθανα μέρη του κόσμου δεν έχω πάει ποτέ στην Γαλλία ούτε φυσικά και στο Παρίσι. Η φήμη των σοβινιστών, σνομπ και λίγο αγενών Γάλλων που θα σε κάνουν να νιώθεις σκουπίδι που μιλάς Αγγλικά και όχι Γαλλικά στην χώρα τους με αποθάρρυνε. Αλλά είναι γνωστό το ρητό συνετισμού πώς ότι κάνεις σου γυρίζει πίσω… χαχαχα

Γελαώ και κάνω και πολύ κέφι με την είδηση που θέλει τους Γάλλους να είναι ενοχλημένοι με την εικόνα που έχει γι’ αυτούς ολόκληρος ο πλανήτης και επισήμως λαμβάνουν μέτρα ανατροπής της εικόνας του κακού οικοδεσπότη!

Θα προσπαθήσουν μέσα από μία καμπάνια με τίτλο ‘Rendez-vous en France’ και ένα ειδικά διαμορφωμένο site να γίνουν πιο φιλικοί προς τους τουρίστες και να αναδείξουν ακόμα περισσότερο το φαγητό, το κρασί, την μόδα τους και την ευγένειά τους.

Η πιο αστεία ιστορία που έχω ακούσει σχετικά με το κόμπλεξ των Γάλλων να μιλήσουν Αγγλικά ήταν από φίλο τρελαμένο με τον Harry Potter. Σε στάση λεωφορείου ο μοναδικός Γάλλος καπνιστής σε ακτίνα δέκα μέτρων δεν του έδινε την φωτιά του όταν την ζήτησε στα Αγγλικά και όταν απομακρυνόμενος είπε ‘gulping gargoyles’ ( έκφραση έκπληξης του Ludo Bagman) ο Γάλλος χαμογέλασε έβγαλε τον αναπτήρα και τον άναψε…

Share

Amy Winehouse/All my loving, I will send to you

Είναι αδύνατον ο Blogger, παραγωγός, dj ή όποιος ασχολείται με την μουσική και σέβεται τον εαυτό του να μην καταθέσει μία άποψη για τον θάνατο της Amy Winehouse. Είναι σαν να αποτίεις φόρο τιμής, σε ένα πρόσωπο τόσο ταλαντούχο, που έζησε και πέθανε στην εποχή σου. Η ιστορία για το ξεκίνημά της θα έπιανε μισή σελιδούλα και η δισκογραφία της με μόλις 2 άλμπουμ, δύο σειρές. Αντιθέτως, η καταγραφή των συναισθημάτων ενός πλανήτη που με το πρώτο άκουσμα του μεγαλοφυούς ‘ Back to black’ ακαριαία συντονίστηκε σε ένα παγκόσμιο ντελίριο λατρείας σχεδόν αιμοσταγούς αγάπης γέμισε σελίδες επί σελίδων. Δυστυχώς όχι μόνο για την μουσική της.

H Amy Winehouse αναγνωρίστηκε πρώτα από το σινάφι της, μουσικούς και παραγωγούς όταν ήταν μόλις 17 ετών. Στο Jazz After Dark club στο Soho του Λονδίνου έκανε την πρώτη της οντισιόν και άφησε άφωνους τους μουσικούς που την συνόδευαν. Το 2003 κυκλοφορεί το πρώτο της εξαιρετικό άλμπουμ ‘Frank’ και τρία χρόνια αργότερα, το 2006, το άλμπουμ φαινόμενο ‘Βack to black’. Αυτό ήταν, η πορεία της τελείωσε εκεί. Ακριβώς εκεί έγκειται και η μεγαλύτερή μου απογοήτευση. Όλοι ασπάστηκαν την ατάκα ‘να την δούμε γιατί αυτή θα πεθάνει’. Εγώ όχι. Πείτε με αφελή, πείτε με ονειροπόλα, μετά από τόσες ταλαιπωρίες με διαζύγια, αποτοξινώσεις και τον τύπο να την παρακολουθεί και να την εκθέτει βάναυσα, πίστευα πως θα έβρισκε διέξοδο στην μουσική της. Θα έκανε τα κακά της μοίρας της στίχους και θα τα ξόρκιζε. Θα έπρεπε να αδημονεί γι’ αυτό. Έπεσα έξω και τώρα έμεινα να απαριθμώ τα μουσικά ξόρκια που άφησε παρακαταθήκη στην εποχή μου.

Η μουσική της είχε βαθιές ρίζες στην jazz αλλά οι στίχοι της ήταν βγαλμένοι από σκοτεινά δωμάτια γεμάτα καπνό, ποτό, drugs, αργκό και σημερινά προβλήματα με τις λύσεις κρεμασμένες στους ψηλούς πολυελαίους να κοροϊδεύουν. Ο τρόπος που μάσαγε τους στίχους και η χαρμολύπη που έβγαινε από τις φωνητικές της χορδές τάραξε τους δισκοκριτικούς ανά τον κόσμο που αγωνιούσαν να την κατατάξουν, Είναι pop, soul ή jazz;

H Amy Winehouse βαθιά ερωτευμένη με την Motown εποχή ίσως να είναι ο λόγος που σήμερα ζούμε μια μικρή αναβίωση της soul μουσικής με ονόματα όπως αυτό της Duffy και της Adele.

Ένας από τους πολλούς λόγους που εκτίμησα την Amy Winehouse ήταν η διασκευή της στο κλασικό κομμάτι ‘Cupid’ του Sam Cooke (ο οποίος είχε επίσης τραγικό θάνατο πυροβολήθηκε από μια γυναίκα όταν κατά τα λεγόμενά της, της επιτέθηκε)

Πώς είναι δυνατόν να ακούς αυτό το κομμάτι και να μην σε παρασύρει σε μια φοβισμένη, προσεχτική με υπέρμετρο σεβασμό διασκευή; Το έκανε δικό της με έναν ανεξήγητο μοναδικό τρόπο με την ανυπέρβλητη φωνή-όργανό της.

Η 27χρονή Amy Winehouse κηδεύτηκε εχθές Τρίτη σε στενό οικογενειακό περιβάλλον με προσευχές στα αγγλικά και τα εβραϊκά ενώ ακούστηκε και το κομμάτι “So Far Away” της Carole King.

Ο χαμός της Amy Winehouse ήταν μια μεγάλη απώλεια για την παγκόσμια μουσική σκηνή. Αναλογιζόμενοι τί ακούσαμε και τί θα μπορούσαμε να ακούσουμε στο μέλλον από την σπουδαία αυτή ερμηνεύτρια.

Share

So, this is heaven, with peaks for beautiful people

 

 

Η μουσική που σου ψιθυρίζει λόγια στο μυαλό και ανάσες στην φαντασία δεν θέλει και πολύ για να την αναγνωρίσεις. Μόλις την ακούς ξέρεις. Ξέρεις αν θα γίνει μουσική- άλμπουμ-εικόνισμα (που λέει και ο φίλος μου ο Νίκος) που θα την κουβαλάς πάντα μαζί σου όπου και αν πάς ότι και αν κάνεις. Αυτό έπαθα εγώ με την την πρώτη κιόλας δισκογραφική δουλειά το ‘Peak’, το 2006 του Σεραφείμ Τσοτσώνη. Από τότε ακολούθησαν άλλα δύο άλμπουμ το ‘so This is heaven’ του 2008 και το ‘Beautiful People’ του 2011, που εκμηδένισαν την ανυπάκουη, καχύποπτη φωνή του ακροατή-κριτή μέσα μου. Καθηλώθηκα. Αφέθηκα στα μαγικά του. Δεν θέλω να τα εξηγήσω ούτε να τα περιγράψω. Θέλω να συνεχίσω μαγεμένη.

Ο Σεραφείμ είναι ένας νέος σπουδαίος έλληνας μουσικός, με κλασσική παιδεία και αγέραστο μουσικό μυαλό. Θαυμάζω το θάρρος και τον ευφάνταστο τρόπο που συνδυάζει διαφορετικά μουσικά είδη σύμφωνα με τις μουσικές του καταβολές. Θαυμάζω την συνέπεια που έχει απέναντι στο καινούργιο και την αγωνία για την εξέλιξη της μουσικής του. Θαυμάζω την ατμόσφαιρα, την ροή σκέψης, συναισθήματος και μουσικής. Θαυμάζω την κοινωνικότητα των άλμπουμ του με ιδιαίτερες συνεργασίες με μουσικούς από όλο τον κόσμο.

Με αφορμή το τελευταίο του άλμπουμ ‘Beautiful People’ ένας καφές στο κέντρο ήταν η αφορμή για μια χαλαρή κουβέντα σκέψεων και ανησυχιών.
Serafim Tsotsonis The Hunter by Serafim Tsotsonis

 

Πληθαίνουν ή λιγοστεύουν οι όμορφοι άνθρωποι στην εποχή μας;

Πιστεύω ότι πληθαίνουν οι όμορφοι άνθρωποι στις μέρες μας γιατί άρχιζουν να συνειδητοποιούν ότι μπορούν να πετύχουν πολλά πράγματα ενωμένοι.

Ακούνε περισσότερη ή λιγότερη μουσική;

Ακούνε περισσότερη μουσική που είναι ελπιδοφόρο βέβαια και το διαδίκτυο έχει βοηθήσει πολύ σε αυτό.

Τί σκέψεις ή συναισθήματα οραματίζεσαι πως θα βιώσουν οι ακροατές σου, όταν γράφεις μουσική;

Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και νιώθει ιδιαίτερα συναισθήματα οταν ακούει ένα κομμάτι και το αντιλαμβάνεται διαφορετικά, παρ’όλα αυτά, οι ονειρικές εικόνες και καταστάσεις που δημιουργούνται όταν γράφω, πιστεύω ότι αγγίζει αυτούς που ακούνε τη μουσική μου.

Τί χαίρεσαι περισσότερο στην διαδικασία της δημιουργίας των δίσκων σου.

Χαίρομαι περισσότερο τη στιγμή της δημιουργίας ενός κομματιού, απο τους ήχους και τη δομή που ξεκινάω μέχρι τη στιγμή του recording με τους συνεργάτες μου.Είναι μια μαγική διαδικασία.

Ποιό είναι το κριτήριο επιτυχίας ενός δίσκου σήμερα, προεξοφλώντας ότι οι πωλήσεις πια δεν σημαίνουν τίποτα;

Νομίζω πως στις μέρες μας είναι δύσκολο να πεις ποιο είναι το κριτήριο της επιτυχίας ενός δίσκου, γιατί είναι κάτι το τελείως υποκειμενικό.Υπάρχουν μουσικές που σε ταξιδευουν μουσικές που επικοινωνούν μέσα σου και σίγουρα ο ακροατής θα δεχτεί η θα απορρίψει ανάλογα με τη περίπτωση. Για μένα πρέπει ενας δίσκος να ναι αληθινός, να σε αγγίζει και να υπάρχει ειλικρίνεια σε αυτό.

Tί αντικαθιστά το δισκοπωλείο;

Σίγουρα η τεχνολογία έχει τον πρώτο λόγο πια, μέσα στους γρήγορους ρυθμούς που ζούμε, γ’ αυτό και το ηλεκτρονικό δισκοπωλείο είναι αυτό που κερδίζει τις εντυπώσεις, αν και στο εξωτερικό υπάρχει η άνοδος του βινυλίου πράγμα που ισορροπεί την κατάσταση.

Αγανακτείς με όσα συμβαίνουν στην χώρα μας πώς το εκφράζεις;

Το εκφράζω μέσα απο τη μουσική, νιώθω ότι υπάρχει έντονη δυσαρέσκεια από τον κόσμο αλλά νομίζω ότι αυτό θα μας φέρει πιο κοντά ώστε να αλλάξουμε κάτι.

Ποιό είναι το μεγαλύτερο χρέος ενός δημιουργού;

Το μεγαλύτερο χρέος ενός δημιουργού είναι να παράγει μουσική που να αγγίζει τους ακροατές όσο δύσκολες και αν είναι οι εποχές.

Serafim Tsotsonis – Sober by Serafim Tsotsonis

O Σεραφείμ στο web
http://soundcloud.com/serafim-tsotsonis

http://myspace.com/seratsotsonis
http://www.facebook.com/pages/Serafim-Tsotsonis/352671581622
http://twitter.com/SeraTsotsonis
http://www.myspace.com/seratsotsonisremixes

Share

Red hot chili peppers artwork and music

 

Αυτό είναι το εξώφυλλο για τον ολοκαίνουργιο δίσκο των Red hot chili peppers που επιστρέφουν μετά από πέντε χρόνια ήσυχης ανησυχίας και θα κυκλοφορήσει επίσημα στο τέλος του Αυγούστου.

Δημιουργός του εξωφύλλου ο Damien Hirst ή αλλιώς ο διάδοχός του Andy Warhol ή αλλιώς ένας από τους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες της δεκαετίας του 90, τα έργα του οποίου παρόλο τον παραλογισμό τους (κρανία στολισμένα με διαμάντια, κομμένο κεφάλι αγελάδας καλυμμένο με μύγες και σκουλήκια, καρχαρίας στη φορμαλδεΰδη) έχουν μπει στην καθημερινότητά μας. Για παράδειγμα ίσως αρκετοί έχετε δει αυτή την νεκροκεφαλή σε κάποιο T shirt ή ακόμα και μενταγιόν. Πρόκειται για ένα από τα πιο διάσημα έργα του με τίτλο ‘For The Love Of God’ Τα καλλιτεχνικά του θέματα σοκάρουν και ο πυρήνας δημιουργίας του είναι ο θάνατος. Πιθανότατα ένας καταθλιπτικός καλλιτέχνης ο οποίος έχει βγάλει εκατομμύρια εκφράζοντας τις σκοτεινές του σκέψεις και το εύθραυστο πέπλο της ύπαρξης.

Μέχρι της 30 Ιουλίου στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Θεσσαλονίκη μπορείτε να επισκεφτείτε την νέα του έκθεση με τίτλο ‘New Religion’ που περιλαμβάνει, γλυπτά, κατασκευές, ζωγραφικά έργα και μεταξοτυπίες.Σταθείτε σε έναν σταυρό διακοσμημένο με χάπια. Συνδυάστε το με την μύγα του εξωφύλλου που ξεκουράζεται πάνω σε ένα χάπι.

Ακούγοντας από εχθές που κυκλοφόρησε το πρώτο τους single “The Adventures of Rain Dance Maggie” αναρωτιόμουν τί ακριβώς κάνει η μπάντα?

Οι Red Hot Chili Peppers αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν έναν βετεράνο της britart με τις εμμονές του για το εξώφυλλό τους αλλά δίνουν την σκηνοθεσία του video clip για το πρώτο single του δίσκου σε μια νέα σκηνοθέτη, την 22χρονη Kreayshawn (το οποίο αναμένουμε). Ηχογραφούν με τον καινούργιο τους κιθαρίστα, τον Josh Klinghoffer ωστόσο διατηρώντας τον ήχο και το στύλ τους ‘αναλλοίωτο’…

Διασκεδάζω με τον γνώριμο ξεσηκωτικό funky-pop rock ήχο τους.

Θέλω μανιασμένα να τους δω live.

Ακόμα δεν μπορώ να ξεπεράσω το ‘Blood, sugar, sex, magic’.

Αλλά γιατί νιώθω οτι το καινούργιο δεν θα έρθει από τους peppers;

 

Share

Madonna tries hard

 

Ready to play?

Here we go

1.pick your favourite ‘true blue’song

2.Record yourself lip-synching to it (but you can just dance too)

3. Post it as a comment to this clip before july 18

The best ones will be featured on Madonna.com and facebook

Madonna will pick one clip to wn a personalised signed copy of the ‘ true blue’ album

Good luck and have fun!

Μα χάθηκε ο κόσμος κοντζάμ Madonna να δώσει και μερικά μετρητά για τον νικητή. Πάντως σίγουρα ο κερδισμένος δεν θα χρειαστεί να ξανά ποστάρει πράμα. Το social network του θα βραχυκυκλώσει!

Θα περάσετε πολύ ωραία χαζεύοντας μερικά από τα βίντεο που έχουν ανέβει ήδη.

Τί ακριβώς κάνω τώρα;

Προμοτάρω την Madonna;

Πάω για εξαγνισμό με δισκάκια από την Get Physical ;)

 

Share

Crash, boom, bang

Μετράω τέσσερις μέρες χωρίς επαγγελματική ασχολία που απαιτεί πρωινό ξύπνημα και πρόγραμμα. Αυτό εγώ το λέω διακοπές. Βουλιάζω στο κρεβάτι, ξυπνάω νωχελικά και φτιάχνω πρωινά ξενοδοχείου. Ποτίζω τις διψασμένες γλάστρες μου, κάνω παιχνίδια με τον ακούραστο σκύλο μου, βλέπω φίλους από το σχολείο, αλλάζω διακόσμηση, ξεφυλλίζω στοιβαγμένα Βημαγκαζίνο, γκρουπάρω τα καλοκαιρινά μου, βάζω καινούργιες φωτογραφίες στην ηλεκτρονική κορνίζα, μιλάω στο σταθερό τηλέφωνο, λιώνω στην ξαπλώστρα και άλλα τέτοια μικρά και απαράμιλλα για έναν τύπο, επισήμως σε κατάσταση ρέκλας. Κάποια στιγμή έτσι φευγαλέα περνάει από το μυαλό μου, μία ΔΕΗ, ένα ΤΕΒΕ που πρέπει να επισκεφτώ και μερικά άλλα μικροπραγματάκια που απαιτούν αναμονή σε γκισέ, ανεβοκατέβασμα ορόφων, σφραγίδες, έγγραφα υπηρεσιών, υπομονή, διπλωματία, τρόπο και γερά νεύρα. Μου δίνω μερικές ακόμα μέρες και υπόσχομαι οτι την παραδοσιακά λυτρωτική Παρασκευή, θα επικαλεστώ το καλό της πνεύμα που θα φωτίσει τους υπαλλήλους να ξεμπερδέψουν γρήγορα με τις υποθέσεις μου. Τηρώ την υπόσχεσή μου και το πρωί της Παρασκευής ξυπνάω, λίγο πιο συγκροτημένη, ανοίγω παράθυρα, βάζω μουσική, φτιάχνω έναν ορφανό καφέ, ντύνομαι, στολίζομαι παίρνω βαθιά ανάσα, μπαίνω στην free σάουνα του αυτοκινήτου και φεύγω… Ορκισμένη πως ότι και να συμβεί θα βγάλω τουλάχιστον δύο δουλειές και θα περιμένω όσο χρειαστεί χωρίς να γκρινιάξει το δεξί μου ημισφαίριο στο αριστερό και τούμπαλιν. Όλα πήγαιναν βάση του διαβολικά καλοστημένου σχεδίου μου, η ώρα ήταν νωρίς και το τέρας της γραφειοκρατίας φαινόταν ήδη κάτωχρο και κουρασμένο. Η νίκη μου ήταν αδιαμφισβήτητη μόνο ένα απρόοπτο θα με κρατούσε μακριά από την λυσσαλέα μάχη που θα έδινα μέχρι τελευταίας πνοής. Τίποτα – τίποτα δεν μας σταματαααα!!!! Μπάααααμ …

Η ζώνη με κόβει λίγο στο λαιμό, το κεφάλι μου κουνιέται μπρος πίσω σαν μαριονέτα που συναινεί, ο θόρυβος σαν χολυγουντιανή ταινία που την βλέπεις στη διαπασών, υπερβάλει και συστήνει την απόλυτα τρομοκρατική ατμόσφαιρα. Ακολουθούν μερικές από τις σκέψεις δευτερολέπτων που κάνεις από την στιγμή που χαμηλώνεις την μουσική και σηκώνεις το χειρόφρενο μέχρι την στιγμή που ανοίγεις την πόρτα και χύνεσαι προς τα έξω συφιλιασμένος. ‘Τον μαλάκα μπίλιες θα με έκανε’, ‘άντε τρέχα τώρα σε συνεργεία’, ‘καλά ξεκίνα να περιμένεις τρεις μέρες να σου βγει η ασφαλιστική στο τηλέφωνο’, ‘λές να φταίω εγώ, σταμάτησα απότομα; Όχι ρε συ αφού ήμουν σταματημένη ήδη στο φανάρι’, ‘καλά εντάξει, χάζευε’, ‘τί το ήθελα να βγώ σήμερα έξω’, ‘καλά χαλάρωσε οτι και να ναι φταίει’. Συναντιόμαστε στο εξαφανισμένο ένα μέτρο απόστασης που θα έπρεπε να είχαν τα αυτοκίνητά μας. Ευγενέστατος πενηντάρης κύριος, με άσπρο πουκάμισο περασμένο μέσα στο υφασμάτινο μπεζ παντελόνι του, μπουφανέ, περασμένο πάνω από μία vintage μπαμπακένια ταμπά ζώνη ασορτί με boxer παπούτσια. ‘Δεν είναι τίποτα κοπέλα μου μόλις που σε ακούμπησα’. Με το κόψιμο της ζώνης ακόμα να το νιώθω στο λαιμό, απαντάω πολύ ευγενικά επίσης, ‘ναι μάλλον έχετε δίκιο δεν πάμε όμως λίγο δεξια να το δούμε καλύτερα;’. Ένα λεπτό αργότερα βρισκόμαστε στην άκρη μιάς οδού στον νέο κόσμο και το πραγματικό απρόοπτο μου φανερώνεται. Σε απόλυτα ειρηνικό κλίμα ο κος Βαγγέλης αποδεικνύεται μεγάλος λάτρης της μουσικής και των soundtrack. Η μουσική από το δικό του αυτοκίνητο δεν χαμήλωσε ποτέ. Ήταν σαν να άκουγα παλιό ιταλικό ραδιόφωνο. Μάλιστα επειδή πέρυσι τέτοιο καιρό δούλευα πάνω στα παλιά ιταλικά τραγούδια για την μουσική επιμέλεια του Guinnes Record Show που είχε εξωτερικά γυρίσματα στην Ιταλία είχα την αίσθηση οτι αναγνώριζα και τί ήταν! Ανταλλάσσοντας στοιχεία (για παν ενδεχόμενο, πράγματι το αυτοκίνητο δεν πρέπει να έχει τίποτα) ο Κος Βαγγέλης με ενημέρωσε οτι ακούγαμε Carlo Buti, Renzo Gilardini και Claudio Villa και μάλλον βλέποντας οτι ‘τραβάω’ ασυγκράτητος πια, βάλθηκε να μου βάλει και κάτι γαλλικό και έτσι περάσαμε λίγες στιγμές στο λιοπύρι μεταξύ πεζοδρομίου και πυρωμένης ασφάλτου ακούγοντας soundtrack από διασημες ταινίες της δεκαετίας του ’60 με τον Alain Delon, όπως το Melodie en Sous Sol (Main Theme,1963) , Le Samourai (Main Theme1967) και The Girl on a Motorcycle (1968) . Να σου πω την αλήθεια δεν τον σταμάτησα. Είχε μεγάλη χαρά που μοιραζόταν. Είχε σκίρτημα στην καρδιά και λάμψη στα μάτια. Είχε βρει ακροατή και σόλαρε. Ήξερε τα εξεζητημένα γούστα του και υποψιάζομαι οτι είχε παραιτηθεί της προσπάθειας να κάνει τους άλλους να τα κατανοήσουν. Μεράκλωνε μόνος του στο αυτοκίνητο με τις μουσικές του. Ταυτόχρονα μου διηγούνταν τις ταινίες και την προσωπική κατάσταση που βρίσκονταν τότε οι καλλιτέχνες. Φυσικά τον ρώτησα με τί ασχολείται και αν έχει ζήσει στην Ιταλία ή την Γαλλία. Είναι δημόσιος υπάλληλος σε κάποιες αποθήκες (η περίπου κάτι παρόμοιο) και δεν εχει καν πάει στην Ιταλία ή την Γαλλία, αλλά μήπως έχει και σημασία; Η καρδιά του πεταρίζει με την μουσική που ακούει, τις ταινίες που βλέπει και τις κουβέντες που κάνει και μου φάνηκε απλά και εύκολα πολύ ευτυχισμένος.

Ps. κλίκ ή δεξί κλικ και άνοιγμα σε νέα σελίδα πάνω στους υπογραμμισμένους τίτλους. Σας έχω περάσει τα αντίστοιχα κομμάτια να πάρετε άκουσμα.

Share

Φυσάει και τρέμω

Campers, ταξιδιώτες, καπνιστές, ψήστες, ηλεκτροκολλητές, προσοχή στις φλόγες σας… φυσάει…

Share

Ελλάδα σε κρίση. Φεύγω ή μένω;


Ίσως αρκετοί από εμάς να έχουμε ήδη νιώσει στο πετσί μας αυτό το ερώτημα. Είτε το θέτουμε στους εαυτούς μας είτε μας το θέτουν οι φίλοι μας, που τελικά φεύγουν. Γιατί να κάτσεις σε μια χώρα που δεν μπορεί και δεν θα μπορεί για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στο μέλλον να αξιοποιήσει τα ίδια της τα παιδιά; Τις τελευταίες 2 δεκαετίες εχθρός ενός νέου στην χώρα μας ήταν κυρίως η  εκτεταμένη αναξιοκρατία με βύσματα, προσλήψεις από το παράθυρο και μίζες. Στην περίπτωση  αυτή, πληγωνόσουν, τσαντιζόσουν, καθυστερούσες αλλά τελικά βρισκόταν το δικό σου μονοπάτι και ας μην είχες γνωστό. Βρισκόταν η εταιρεία, ο εργοδότης, το περιβάλλον που θα σε αναγνώριζε και θα σου έδινε ευκαιρίες να εφαρμόσεις αυτό που ήξερες, να αποδείξεις και να εξελιχθείς. Γιατί η εργασία είναι και αυτο-πραγμάτωση. Σήμερα ο νέος έρχεται αντιμέτωπος με μια μεγάλη ειρωνεία. Καταρτίστηκε δίκαια με ξένες γλώσσες και πτυχία επενδύοντας χρόνο και χρήμα της οικογένειας αλλά μέσα σε διάστημα μερικών μηνών απαξιώνονται τα όπλα του χωρίς καν να του δοθεί η ευκαιρία στο αντικείμενο του. Περισσεύει, δεν υπάρχουν θέσεις να απορροφηθεί, γίνεται αόρατος. Η ανεργία είναι ένα τέρας που σε τρώει από μέσα. Εν μέσω κρίσης στην αρχή της, θίγονται οι ανεξάρτητοι με τον σταυρό-πτυχίο στο χέρι και τα μικρά βύσματα. Θεωρώ πως οι πολύ καλά βολεμένοι ακόμα τρώνε με ασημένια (για τον φόβο των Ιουδαίων) κουτάλια. Στο σημείο αυτό έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα ερώτημα . Να κάτσω ή να φύγω από την Ελλάδα. Άλλωστε έχεις όλα τα εφόδια να σταθείς έξω και επιπλέον η παγκοσμιοποίηση της αγοράς έχει δημιουργήσει τις προυποθέσεις. Ή μήπως να μείνω να στύψω το μυαλό μου και να βρω ‘την ευκαιρία’ δραστηριότητας σε μια χώρα που αγαπώ και έχει ανάγκη από προτάσεις;

Αυτό είναι και το ερώτημα  που  απόψε το απόγευμα στις 7 στο κέντρο πολιτισμού ‘ Ελληνικός κόσμος θα συζητηθεί σε ένα debate με θέμα “Φεύγω. Το δίλημμα μιας γενιάς”.

Τρεις ομιλητές υπέρ.

Στάθης Καλυβάς – Βραβευμένος Συγγραφέας, Καθηγητής “Arnold Wolfers” Πολιτικών Επιστημών και Διευθυντής του Προγράμματος “Order, Conflict and Violence” του Πανεπιστημίου Yale

Χρήστος Παπαδημητρίου -Καθηγητής Πληροφορικής στα Πανεπιστήμια Harvard, Μ.Ι.Τ., Stanford και Berkeley όπου κατέχει την τιμητική έδρα Πληροφορικής C. Lester Hogan

Γρηγόρης Φαρμάκης -Επιχειρηματίας, Δ/νων Σύμβουλος της εταιρείας στατιστικής έρευνας και πληροφορικής, Agilis SA

Τρεις ομιλητές κατά.

Απόστολος Δοξιάδης -Μαθηματικός, Σκηνοθέτης, και Συγγραφέας. Τα βιβλία του, Ο Θείος Πέτρος και η Εικασία του Γκολντμπάχ καθώς και το Logicomix (σε συνεργασία με τον Χρίστο Παπαδημητρίου) έφεραν τα Μαθηματικά στη μυθιστορηματική αφήγηση

Κυριάκος Πιερρακάκης - Τέως Πρόεδρος του Ινστιτούτου Νεολαίας, υποψήφιος Διδάκτορας στο τμήμα Πολιτικών και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Αρίστος Δοξιάδης – Διαχειριστής επιχειρηματικών συμμετοχών, Επισκέπτης Ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Warwick

Και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι νέοι σε κρίση

σε μια συζήτηση που ελπίζουμε να γεννήσει σκέψεις, ιδέες και λύσεις.

Το Debate μπορείτε να παρακολουθήσετε ζωντανά και από το διαδίκτυο από εδώ

Ελληνικός Κόσμος, Πειραιώς 254, Ταύρος 19:00-21:00 Είσοδος 10€

Share

Have a nice day

‘Οχι αυτή των Bon Jovi. Ίσως εκείνης της ημέρας που σου έρχεται μία ιδέα και η πραγματοποίησή της, δίνει για λίγο νόημα στη ζωή σου .

Τα ‘Have a Nice Day art series’ είναι η ιδέα της Jennis Lichengtien να  φτιάξει μια σειρά από έργα που μοιάζουν με πίνακες ζωγραφικής  αλλά στην πραγματικότητα είναι φωτογραφίες κυρίως από τον χώρο της μόδας, που  βρήκε στο internet και ‘πείραξε’.

 

 

 


Share