Crash, boom, bang

Μετράω τέσσερις μέρες χωρίς επαγγελματική ασχολία που απαιτεί πρωινό ξύπνημα και πρόγραμμα. Αυτό εγώ το λέω διακοπές. Βουλιάζω στο κρεβάτι, ξυπνάω νωχελικά και φτιάχνω πρωινά ξενοδοχείου. Ποτίζω τις διψασμένες γλάστρες μου, κάνω παιχνίδια με τον ακούραστο σκύλο μου, βλέπω φίλους από το σχολείο, αλλάζω διακόσμηση, ξεφυλλίζω στοιβαγμένα Βημαγκαζίνο, γκρουπάρω τα καλοκαιρινά μου, βάζω καινούργιες φωτογραφίες στην ηλεκτρονική κορνίζα, μιλάω στο σταθερό τηλέφωνο, λιώνω στην ξαπλώστρα και άλλα τέτοια μικρά και απαράμιλλα για έναν τύπο, επισήμως σε κατάσταση ρέκλας. Κάποια στιγμή έτσι φευγαλέα περνάει από το μυαλό μου, μία ΔΕΗ, ένα ΤΕΒΕ που πρέπει να επισκεφτώ και μερικά άλλα μικροπραγματάκια που απαιτούν αναμονή σε γκισέ, ανεβοκατέβασμα ορόφων, σφραγίδες, έγγραφα υπηρεσιών, υπομονή, διπλωματία, τρόπο και γερά νεύρα. Μου δίνω μερικές ακόμα μέρες και υπόσχομαι οτι την παραδοσιακά λυτρωτική Παρασκευή, θα επικαλεστώ το καλό της πνεύμα που θα φωτίσει τους υπαλλήλους να ξεμπερδέψουν γρήγορα με τις υποθέσεις μου. Τηρώ την υπόσχεσή μου και το πρωί της Παρασκευής ξυπνάω, λίγο πιο συγκροτημένη, ανοίγω παράθυρα, βάζω μουσική, φτιάχνω έναν ορφανό καφέ, ντύνομαι, στολίζομαι παίρνω βαθιά ανάσα, μπαίνω στην free σάουνα του αυτοκινήτου και φεύγω… Ορκισμένη πως ότι και να συμβεί θα βγάλω τουλάχιστον δύο δουλειές και θα περιμένω όσο χρειαστεί χωρίς να γκρινιάξει το δεξί μου ημισφαίριο στο αριστερό και τούμπαλιν. Όλα πήγαιναν βάση του διαβολικά καλοστημένου σχεδίου μου, η ώρα ήταν νωρίς και το τέρας της γραφειοκρατίας φαινόταν ήδη κάτωχρο και κουρασμένο. Η νίκη μου ήταν αδιαμφισβήτητη μόνο ένα απρόοπτο θα με κρατούσε μακριά από την λυσσαλέα μάχη που θα έδινα μέχρι τελευταίας πνοής. Τίποτα – τίποτα δεν μας σταματαααα!!!! Μπάααααμ …

Η ζώνη με κόβει λίγο στο λαιμό, το κεφάλι μου κουνιέται μπρος πίσω σαν μαριονέτα που συναινεί, ο θόρυβος σαν χολυγουντιανή ταινία που την βλέπεις στη διαπασών, υπερβάλει και συστήνει την απόλυτα τρομοκρατική ατμόσφαιρα. Ακολουθούν μερικές από τις σκέψεις δευτερολέπτων που κάνεις από την στιγμή που χαμηλώνεις την μουσική και σηκώνεις το χειρόφρενο μέχρι την στιγμή που ανοίγεις την πόρτα και χύνεσαι προς τα έξω συφιλιασμένος. ‘Τον μαλάκα μπίλιες θα με έκανε’, ‘άντε τρέχα τώρα σε συνεργεία’, ‘καλά ξεκίνα να περιμένεις τρεις μέρες να σου βγει η ασφαλιστική στο τηλέφωνο’, ‘λές να φταίω εγώ, σταμάτησα απότομα; Όχι ρε συ αφού ήμουν σταματημένη ήδη στο φανάρι’, ‘καλά εντάξει, χάζευε’, ‘τί το ήθελα να βγώ σήμερα έξω’, ‘καλά χαλάρωσε οτι και να ναι φταίει’. Συναντιόμαστε στο εξαφανισμένο ένα μέτρο απόστασης που θα έπρεπε να είχαν τα αυτοκίνητά μας. Ευγενέστατος πενηντάρης κύριος, με άσπρο πουκάμισο περασμένο μέσα στο υφασμάτινο μπεζ παντελόνι του, μπουφανέ, περασμένο πάνω από μία vintage μπαμπακένια ταμπά ζώνη ασορτί με boxer παπούτσια. ‘Δεν είναι τίποτα κοπέλα μου μόλις που σε ακούμπησα’. Με το κόψιμο της ζώνης ακόμα να το νιώθω στο λαιμό, απαντάω πολύ ευγενικά επίσης, ‘ναι μάλλον έχετε δίκιο δεν πάμε όμως λίγο δεξια να το δούμε καλύτερα;’. Ένα λεπτό αργότερα βρισκόμαστε στην άκρη μιάς οδού στον νέο κόσμο και το πραγματικό απρόοπτο μου φανερώνεται. Σε απόλυτα ειρηνικό κλίμα ο κος Βαγγέλης αποδεικνύεται μεγάλος λάτρης της μουσικής και των soundtrack. Η μουσική από το δικό του αυτοκίνητο δεν χαμήλωσε ποτέ. Ήταν σαν να άκουγα παλιό ιταλικό ραδιόφωνο. Μάλιστα επειδή πέρυσι τέτοιο καιρό δούλευα πάνω στα παλιά ιταλικά τραγούδια για την μουσική επιμέλεια του Guinnes Record Show που είχε εξωτερικά γυρίσματα στην Ιταλία είχα την αίσθηση οτι αναγνώριζα και τί ήταν! Ανταλλάσσοντας στοιχεία (για παν ενδεχόμενο, πράγματι το αυτοκίνητο δεν πρέπει να έχει τίποτα) ο Κος Βαγγέλης με ενημέρωσε οτι ακούγαμε Carlo Buti, Renzo Gilardini και Claudio Villa και μάλλον βλέποντας οτι ‘τραβάω’ ασυγκράτητος πια, βάλθηκε να μου βάλει και κάτι γαλλικό και έτσι περάσαμε λίγες στιγμές στο λιοπύρι μεταξύ πεζοδρομίου και πυρωμένης ασφάλτου ακούγοντας soundtrack από διασημες ταινίες της δεκαετίας του ’60 με τον Alain Delon, όπως το Melodie en Sous Sol (Main Theme,1963) , Le Samourai (Main Theme1967) και The Girl on a Motorcycle (1968) . Να σου πω την αλήθεια δεν τον σταμάτησα. Είχε μεγάλη χαρά που μοιραζόταν. Είχε σκίρτημα στην καρδιά και λάμψη στα μάτια. Είχε βρει ακροατή και σόλαρε. Ήξερε τα εξεζητημένα γούστα του και υποψιάζομαι οτι είχε παραιτηθεί της προσπάθειας να κάνει τους άλλους να τα κατανοήσουν. Μεράκλωνε μόνος του στο αυτοκίνητο με τις μουσικές του. Ταυτόχρονα μου διηγούνταν τις ταινίες και την προσωπική κατάσταση που βρίσκονταν τότε οι καλλιτέχνες. Φυσικά τον ρώτησα με τί ασχολείται και αν έχει ζήσει στην Ιταλία ή την Γαλλία. Είναι δημόσιος υπάλληλος σε κάποιες αποθήκες (η περίπου κάτι παρόμοιο) και δεν εχει καν πάει στην Ιταλία ή την Γαλλία, αλλά μήπως έχει και σημασία; Η καρδιά του πεταρίζει με την μουσική που ακούει, τις ταινίες που βλέπει και τις κουβέντες που κάνει και μου φάνηκε απλά και εύκολα πολύ ευτυχισμένος.

Ps. κλίκ ή δεξί κλικ και άνοιγμα σε νέα σελίδα πάνω στους υπογραμμισμένους τίτλους. Σας έχω περάσει τα αντίστοιχα κομμάτια να πάρετε άκουσμα.

Share

No Responses to “Crash, boom, bang”

  1. manos July 14, 2011 at 3:57 pm #

    Καταπληκτικό κομμάτι!:)

  2. Δημήτρης July 14, 2011 at 4:53 pm #

    Εύκολα σε τούμπαρε πάντως χαχαχα! ;P

  3. mad July 22, 2011 at 5:33 pm #

    απίστευτα κομμάτια..εύγε στον κύριο Βαγγέλη !

Leave a Reply

*