Archive | Stories RSS for this section

Μπλέ Μακάο

Αττικό Πάρκο γυρίσματα για την εκπομπή μαστορέματα στον ΣΚΑΙ.
Τα Ζευγάρια των παπαγάλων Μπλέ Μακάο μένουν για πάντα μαζί! Πετάνε κοντά το ένα στο άλλο με τα φτερά τους σχεδόν να αγγίζονται.

Share

Vintage Beatles

Σαν σήμερα το 1969, ένα ταραγμένο γκρουπ από την φασαρία της επιτυχίας τους και την αγωνία της επιβίωσης από τους τσακωμούς τους και τα φώτα της δημοσιότητας, δίνει την τελευταία του συναυλία στην ταράτσα της δισκογραφικής τους εταιρίας. Η ιδέα χτυπάει ξαφνικά τα κεφάλια των μελών του γκρούπ και φωτίζει την μέρα των δαιμονισμένα τυχερών, περαστικών της Savile Row στο κεντρικό Λονδίνο. Οι Beatles ανεβαίνουν στην ταράτσα των Apple studios και για 45 λεπτά λίγo πριν τους σταματήσει η αστυνομία κάνουν το κέφι τους.

Λίγες φορές ζηλεύω το παρελθόν που δεν μπόρεσα να ζήσω γιατί απλούστατα δεν είχα γεννηθεί. Αυτή είναι μια τέτοια στιγμή. Για να με βασανίσω λίγο ακόμα …

…μερικές αυθόρμητες vintage φωτογραφίες από εκείνη την ημέρα…


Read More…

Share

Υποσχέσεις στο όνομα ενός τηγανητού αυγού

Ένα τηγανητό αυγό εκτός από ένοχη απόλαυση μπορεί να είναι και σανίδα διατροφικής σωτηρίας σε έναν κόσμο χωρίς χρόνο.

Σήμερα το γιορτάζω ξέφρενα, με ύπνο και τηγανητό και πάλι αυγό, γιατί τελείωσα τα γυρίσματα μιας καλής μουσικής εκπομπής που επιμελούμαι και παρουσιάζω και θα μεταδοθεί σύντομα.

Σήμερα υπόσχομαι αγαπημένο μου blog  στο όνομα του σωτήριου αυτού τηγανητού αυγού ότι θα είσαι και πάλι ο πρωταγωνιστής και το καταφύγιο της καθημερινότητάς μου.

Photo by me in my kitchen

 

 

Share

Happy End

Σαν παιδί της γενιάς μου γεννήθηκα σε ένα κόσμο ονειρικό. Προστατευμένο. Φρόντισαν με κόπο οι γονείς μου αυτόν τον κόσμο. Τελείως διαφορετικός από εκείνον που μεγάλωσαν εκείνοι. Αυτή ήταν και η έννοια τους. Να ζήσω εγώ ότι δεν έζησαν εκείνοι. Να σπουδάσω. Να ταξιδέψω. Να διασκεδάσω. Να ξοδέψω. Μπορεί να έκαναν λάθη. Μπορεί να ψήφισαν λάθος ανθρώπους. Τους έδωσαν ένα παραμύθι που το πίστεψαν. Ένα παραμύθι με happy end. Σήμερα νιώθουν την απόλυτη ματαίωση. Όλοι οι κόποι τους έγιναν μαθηματικά τσακισμένα με λάθος εξισώσεις. Υποθηκευμένο μέλλον για τα παιδιά τους και τους ίδιους. Τί έχει μείνει από όλη αυτή την εκτροχιασμένη ευημερία;
Χρειαζόμαστε ένα νέο παραμύθι που ο βάτραχος θα παραμένει βάτραχος και το κοριτσάκι θα μπορεί να πετάει στα σύννεφα και με μαύρα πουλιά. Το Happy end είναι μια σπουδαία απόφαση ζωής. Οι σπουδαίες αποφάσεις ζωής, λαμβάνονται στην κρίση με μυαλό καθαρό και το happy end είναι συνάρτηση συναισθημάτων και όχι υλικών αγαθών.

video by Takahiro kimura

Share

Road Trip to England – day three

Τρίτη μέρα

Του απολογισμού και της οδήγησης. Κουβέντα, μικρές στάσεις ξεμουδιάσματος και κλεφτές φωτογραφίες. Ότι προλάβουμε απο το αυτοκίνητο. Τρεχάτε ροδίτσες μου θα χάσουμε το πλοίο.

Συμπεράσματα

1- Δεν είναι πιο οικονομικά αφού τα διάφορα διόδια ανεβάζουν το budjet σου ύπουλα. Εφόσον όμως ταξιδεύουν τέσσερα άτομα μοιάζει με ευκαιρία.

2- Βλέπεις πολλές χώρες, χωρίς να σημαίνει οτι τις γνωρίζεις κιόλας αν δεν έχεις κάποιες μέρες στην διάθεσή σου.

3- Η Ευρώπη είναι ασφαλής.

4- Τίποτα δεν είναι μακριά, αν δεν νυστάζεις, αν έχεις βενζίνη και χάρτη ή GPS

5- Πρέπει να γίνεται με προσοχή η επιλογή της παρέας. Eίναι σαν το ιστιοπλοϊκό. Δεν μπορείς να  φύγεις και δεν μπορείς να πετάξεις κανέναν από το παράθυρο.

6- Ο ώμος του διπλανού σου είναι το καλύτερο μαξιλάρι.

7-Στο τέλος του ταξιδιού αν είχαμε μπροστά μας μια πίτσα και ένα κρεβάτι θα μας μοσχοβόλαγε μόνο το κρεβάτι.

8- Η κακουχία της περιπέτειας έχει πλάκα και είναι απελευθερωτική

9- Τελικά αν έχεις καλή παρέα και πολύ μουσική τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο

10- Θα το κάναμε ξανά με λίγες περισσότερες μέρες στην διάθεσή μας.

Share

Road trip to England – day two

Δεύτερη μέρα

Ξεκίνησε την στιγμή που δέναμε και πάλι τις ζώνες μας στο αυτοκίνητο κάπου στα ξημερώματα. Προορισμός η Ελβετία για να μας βρεί ο πρωινός καφές με θέα τις Άλπεις. Περάσαμε τα σύνορα με ένα νεύμα. Μηδέν χρόνος καθυστέρησης ελέγχου με την πέμπτη ταχύτητα κλειδωμένη. Η χώρα των άλπεων, των λιμνών και του χιονιού να προσθέσω και των τούνελ. Όποιος κρατάει την ανάσα του όταν περνάει από τούνελ, στην Ελβετία ή θα το ξεπεράσει ή θα σκάσει.Τρυπημένα βουνά μεταφράζονται σε τούνελ χιλιομέτρων σε δρόμους διαστημικής τεχνολογίας στην ασφαλέστερη και πιο εύρωστη χώρα του κόσμου. Η μεγαλύτερη προσδοκία μας ήταν να βρεθούμε σε μια από τις άπειρες λίμνες να ρουφήξουμε καφέ και τοπίο και να φύγουμε για Γαλλία χωρίς πολλές καθυστερήσεις και πειράματα με στόχο λίγες ώρες στο Παρίσι. Ένας από τους λόγους που φτιάχνονται τα προγράμματα είναι για να ανατραπούν και να έχεις την χαρά του παραστρατήματος. Οι προσδοκίες μας ξεπεράστηκαν και πάνω που συνετιστήκαμε με την λογική, μας κοπάνησε στο κεφάλι το απροσδόκητο. Η λίμνη που βρήκαμε στο ημίφως και τραβήξαμε χειρόφρενο για να κλείσουμε για λίγο όλοι ταυτόχρονα τα μάτια μας, με το πρωινό ξύπνημα αποδείχτηκε waterpark! Η μέρα ήταν ηλιόλουστη, η θερμοκρασία κοντομάνικου, η θέα αποστομωτική, ο κόσμος έκανε μπάνιο και το ζωικό βασίλειο αποτελούμενο από πάπιες και αγριόκυκνους έκανε πάρτι. Κάπου ξεχασμένα, υποτίθετε προορισμένα για το απρόοπτο του μπάνιου στην Ιταλία βγήκαν από τις τσάντες τα μαγιό. Ποιός να μας έλεγε οτι θα τα χρησιμοποιούσαμε στην Ελβετία. Το νερό ήταν παγωμένο αλλά βάλε στο νού σου τα παγωμένα νερά πχ της Αμοργού. Βουτιές, μακροβούτια, απλωτές, πιτσιλίματα, ήρθαν οι Έλληνες να ταράξουν τα νερά. Κυριολεκτικά. Σιωπηλά αφήσαμε τις ώρες να περάσουν στην λίμνη, ξοδέψαμε την μέρα μας στην καλοκαιρινή Ελβετία και πολύ αργά το απόγευμα ήρθε η ώρα της αλήθειας. Η δεύτερη μέρα τελείωνε και χιλιομετρικά είμασταν στην αρχή του ταξιδιού. Είχαμε μια ακόμα μέρα στην διάθεσή μας για να περάσουμε από τρείς χώρες. Αν οδηγούσαμε ασταμάτητα μπορεί και να προλαβαίναμε το βράδι της τρίτης μέρας το πλοίο για το πέρασμα στην Αγγλία. Με λίγη τύχη, πολύ συγκέντρωση και λίγη καλή διάθεση θα προλαβαίναμε. Για το τελευταίο δεν υπήρχε αμφιβολία το είχαμε.

Share

Road Trip to England – day one

Ξεκίνησε για αστείο σε έναν καφέ με φίλους και είπαμε να το κάνουμε πραγματικότητα. Ένα αυτοκίνητο, ένα GPS, ένα κανονισμένο εισιτήριο από Πάτρα για Ανκόνα και όλα τα άλλα θα τα βρούμε στους δρόμους. Άλλωστε τί είναι; Σύμφωνα με το google map μόλις 1100 με 1300 χιλιόμετρα!

Πρώτη μέρα

Φτάνουμε στο λιμάνι της Ancona, μετά από σχεδόν 24 ώρες ήσυχου άνετου ταξιδιού. Επιβιβαζόμαστε. Το αυτοκίνητο είναι  φουλαρισμένο και οι επιβάτες του ανυπόμονοι. Το πρόγραμμα της διαδρομής μας λέει, Ιταλία, Ελβετία, Γαλλία, Λουξεμβούργο, Βέλγιο και μετά ξανά Γαλλία για το λιμάνι της Δουκέρνης για να πάρουμε το πλοίο-παντόφλα και να περάσουμε στην Αγγλία. Οι στάσεις και οι παρακάμψεις μπορούν να είναι απεριόριστες, οι διανυκτερεύσεις απαγορεύονται, οδηγούμε όλοι και κοιμόμαστε όλοι στο αυτοκίνητο και ο χρόνος που διαθέτουμε είναι το max τρείς μέρες. Αυτοί είναι οι κανόνες μας. Κατευθυνόμαστε χωρίς πολύ σκέψη μπρός Bologna, βγάζοντας άσκοπες φωτογραφίες εν κινήσει, παίζοντας με το GPS, με τον αέρα του ‘una faccia una razza’ και ο χρόνος είναι με το μέρος μας.

Στο πίσω μέρος του μυαλού μας η πρώτη στάση θα ήταν στο Μιλάνο γιατί ήταν στον δρόμος μας, αλλά το team του μπροστινού καθίσματος συνομωτεί ερήμην του πίσω καθίσματος και οι αλχημείες ξεκίνησαν. Η διαδρομή αλλάζει, βγαίνουμε από τον εθνικό και κατευθυνόμαστε προς την Φλωρεντία που νοερά είχαμε αφήσει πίσω μας περίπου 300 χιλιόμετρα. Δηλαδή κύκλος. Όντας ξεκούραστοι, με το συναίσθημα της παντοδυναμίας που σε κυριαρχεί σε στιγμές ευτυχίας, αγνοούμε την κυρία που φωνάζει για u-turn και σχεδόν με υπεροψία βάζουμε την μόνη λογική φωνή της παρέας στο mute. Μπερδευόμαστε στους επαρχιακούς δρόμους της Ιταλίας και ακολουθούμε τις πινακίδες για Φλωρεντία. Η πρώτη απόφαση για στάση επιλέχθηκε ημιδημοκρατικά και θα ήταν για πίτσα, κρασί και παγωτό στην Piazza Di San Giovanni. Όλο το απόγευμα κύλησε με εμάς να γινόμαστε κουκκίδα στον χάρτη κάπου στα βουνά της Ιταλίας ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας, πολλές φορές ανεξήγητα δρόμους και δρομάκια. Διασχίζοντας αδιευκρίνιστα πολλές επαρχίες, κάπου το βράδι ανομολόγητα αποκαμωμένοι φτάσαμε στην Φλωρεντία…

 

Χαμένοι στους επαρχιακούς δρόμους…

Μας μένουν 2 μέρες για να διασχίσουμε 4 χώρες…

Share

Crash, boom, bang

Μετράω τέσσερις μέρες χωρίς επαγγελματική ασχολία που απαιτεί πρωινό ξύπνημα και πρόγραμμα. Αυτό εγώ το λέω διακοπές. Βουλιάζω στο κρεβάτι, ξυπνάω νωχελικά και φτιάχνω πρωινά ξενοδοχείου. Ποτίζω τις διψασμένες γλάστρες μου, κάνω παιχνίδια με τον ακούραστο σκύλο μου, βλέπω φίλους από το σχολείο, αλλάζω διακόσμηση, ξεφυλλίζω στοιβαγμένα Βημαγκαζίνο, γκρουπάρω τα καλοκαιρινά μου, βάζω καινούργιες φωτογραφίες στην ηλεκτρονική κορνίζα, μιλάω στο σταθερό τηλέφωνο, λιώνω στην ξαπλώστρα και άλλα τέτοια μικρά και απαράμιλλα για έναν τύπο, επισήμως σε κατάσταση ρέκλας. Κάποια στιγμή έτσι φευγαλέα περνάει από το μυαλό μου, μία ΔΕΗ, ένα ΤΕΒΕ που πρέπει να επισκεφτώ και μερικά άλλα μικροπραγματάκια που απαιτούν αναμονή σε γκισέ, ανεβοκατέβασμα ορόφων, σφραγίδες, έγγραφα υπηρεσιών, υπομονή, διπλωματία, τρόπο και γερά νεύρα. Μου δίνω μερικές ακόμα μέρες και υπόσχομαι οτι την παραδοσιακά λυτρωτική Παρασκευή, θα επικαλεστώ το καλό της πνεύμα που θα φωτίσει τους υπαλλήλους να ξεμπερδέψουν γρήγορα με τις υποθέσεις μου. Τηρώ την υπόσχεσή μου και το πρωί της Παρασκευής ξυπνάω, λίγο πιο συγκροτημένη, ανοίγω παράθυρα, βάζω μουσική, φτιάχνω έναν ορφανό καφέ, ντύνομαι, στολίζομαι παίρνω βαθιά ανάσα, μπαίνω στην free σάουνα του αυτοκινήτου και φεύγω… Ορκισμένη πως ότι και να συμβεί θα βγάλω τουλάχιστον δύο δουλειές και θα περιμένω όσο χρειαστεί χωρίς να γκρινιάξει το δεξί μου ημισφαίριο στο αριστερό και τούμπαλιν. Όλα πήγαιναν βάση του διαβολικά καλοστημένου σχεδίου μου, η ώρα ήταν νωρίς και το τέρας της γραφειοκρατίας φαινόταν ήδη κάτωχρο και κουρασμένο. Η νίκη μου ήταν αδιαμφισβήτητη μόνο ένα απρόοπτο θα με κρατούσε μακριά από την λυσσαλέα μάχη που θα έδινα μέχρι τελευταίας πνοής. Τίποτα – τίποτα δεν μας σταματαααα!!!! Μπάααααμ …

Η ζώνη με κόβει λίγο στο λαιμό, το κεφάλι μου κουνιέται μπρος πίσω σαν μαριονέτα που συναινεί, ο θόρυβος σαν χολυγουντιανή ταινία που την βλέπεις στη διαπασών, υπερβάλει και συστήνει την απόλυτα τρομοκρατική ατμόσφαιρα. Ακολουθούν μερικές από τις σκέψεις δευτερολέπτων που κάνεις από την στιγμή που χαμηλώνεις την μουσική και σηκώνεις το χειρόφρενο μέχρι την στιγμή που ανοίγεις την πόρτα και χύνεσαι προς τα έξω συφιλιασμένος. ‘Τον μαλάκα μπίλιες θα με έκανε’, ‘άντε τρέχα τώρα σε συνεργεία’, ‘καλά ξεκίνα να περιμένεις τρεις μέρες να σου βγει η ασφαλιστική στο τηλέφωνο’, ‘λές να φταίω εγώ, σταμάτησα απότομα; Όχι ρε συ αφού ήμουν σταματημένη ήδη στο φανάρι’, ‘καλά εντάξει, χάζευε’, ‘τί το ήθελα να βγώ σήμερα έξω’, ‘καλά χαλάρωσε οτι και να ναι φταίει’. Συναντιόμαστε στο εξαφανισμένο ένα μέτρο απόστασης που θα έπρεπε να είχαν τα αυτοκίνητά μας. Ευγενέστατος πενηντάρης κύριος, με άσπρο πουκάμισο περασμένο μέσα στο υφασμάτινο μπεζ παντελόνι του, μπουφανέ, περασμένο πάνω από μία vintage μπαμπακένια ταμπά ζώνη ασορτί με boxer παπούτσια. ‘Δεν είναι τίποτα κοπέλα μου μόλις που σε ακούμπησα’. Με το κόψιμο της ζώνης ακόμα να το νιώθω στο λαιμό, απαντάω πολύ ευγενικά επίσης, ‘ναι μάλλον έχετε δίκιο δεν πάμε όμως λίγο δεξια να το δούμε καλύτερα;’. Ένα λεπτό αργότερα βρισκόμαστε στην άκρη μιάς οδού στον νέο κόσμο και το πραγματικό απρόοπτο μου φανερώνεται. Σε απόλυτα ειρηνικό κλίμα ο κος Βαγγέλης αποδεικνύεται μεγάλος λάτρης της μουσικής και των soundtrack. Η μουσική από το δικό του αυτοκίνητο δεν χαμήλωσε ποτέ. Ήταν σαν να άκουγα παλιό ιταλικό ραδιόφωνο. Μάλιστα επειδή πέρυσι τέτοιο καιρό δούλευα πάνω στα παλιά ιταλικά τραγούδια για την μουσική επιμέλεια του Guinnes Record Show που είχε εξωτερικά γυρίσματα στην Ιταλία είχα την αίσθηση οτι αναγνώριζα και τί ήταν! Ανταλλάσσοντας στοιχεία (για παν ενδεχόμενο, πράγματι το αυτοκίνητο δεν πρέπει να έχει τίποτα) ο Κος Βαγγέλης με ενημέρωσε οτι ακούγαμε Carlo Buti, Renzo Gilardini και Claudio Villa και μάλλον βλέποντας οτι ‘τραβάω’ ασυγκράτητος πια, βάλθηκε να μου βάλει και κάτι γαλλικό και έτσι περάσαμε λίγες στιγμές στο λιοπύρι μεταξύ πεζοδρομίου και πυρωμένης ασφάλτου ακούγοντας soundtrack από διασημες ταινίες της δεκαετίας του ’60 με τον Alain Delon, όπως το Melodie en Sous Sol (Main Theme,1963) , Le Samourai (Main Theme1967) και The Girl on a Motorcycle (1968) . Να σου πω την αλήθεια δεν τον σταμάτησα. Είχε μεγάλη χαρά που μοιραζόταν. Είχε σκίρτημα στην καρδιά και λάμψη στα μάτια. Είχε βρει ακροατή και σόλαρε. Ήξερε τα εξεζητημένα γούστα του και υποψιάζομαι οτι είχε παραιτηθεί της προσπάθειας να κάνει τους άλλους να τα κατανοήσουν. Μεράκλωνε μόνος του στο αυτοκίνητο με τις μουσικές του. Ταυτόχρονα μου διηγούνταν τις ταινίες και την προσωπική κατάσταση που βρίσκονταν τότε οι καλλιτέχνες. Φυσικά τον ρώτησα με τί ασχολείται και αν έχει ζήσει στην Ιταλία ή την Γαλλία. Είναι δημόσιος υπάλληλος σε κάποιες αποθήκες (η περίπου κάτι παρόμοιο) και δεν εχει καν πάει στην Ιταλία ή την Γαλλία, αλλά μήπως έχει και σημασία; Η καρδιά του πεταρίζει με την μουσική που ακούει, τις ταινίες που βλέπει και τις κουβέντες που κάνει και μου φάνηκε απλά και εύκολα πολύ ευτυχισμένος.

Ps. κλίκ ή δεξί κλικ και άνοιγμα σε νέα σελίδα πάνω στους υπογραμμισμένους τίτλους. Σας έχω περάσει τα αντίστοιχα κομμάτια να πάρετε άκουσμα.

Share

Το τούνελ

Έπεσε και χτύπησε, σηκώθηκε και ξεσκονίστηκε. Οι γρατζουνιές ήταν το νέο του κόσμημα. Περήφανο για το κατόρθωμά του πήρε την κατηφοριά για το τούνελ. Η ζωή πάνω από αυτό ήταν εντελώς διαφορετική από την ζωή  μέσα σε αυτό. Οι φίλοι του ήταν τα πολύχρωμα βζουουούν. Είχε την κακή συνήθεια να τα παρατηρεί. Τα πιο γρήγορα του έφερναν αεράκι στο πρόσωπο. Ανανεωτικό αν και μύριζε λίγο καυσαέριο. Δεν το πείραζε γιατί ήταν διαφορετικό. Πάντα καρτερούσε το μπίιιιιμπ. Σπάνια του δινόταν γιατί  κατοικούσε σε ευρωπαικό τούνελ, αν και στην μέση του πουθενά.

Σήμερα είχε πάρει την απόφαση να κάνει το μεγάλο ταξίδι. Θα διέσχιζε το τούνελ απ’ άκρη  σ’άκρη. Στο τέλος θα είχε ξεφορτωθεί το πεισματάρικο, ηδονικό βούλιαγμα στο σκοτάδι και την κλεισούρα, το εκκωφαντικό βζουουουν και τον βρώμικο αέρα. Το ταξίδι θα ήταν μακρύ και θα κρατούσε μισή ευτυχισμένη ζωή.

Περνάς από το σκοτάδι για να δεις το φώς. Αφήνεις το σκοτάδι για να λουστείς στο φώς. Μικρές λέξεις μεγάλες διαφορές. Μεγάλα ταξίδια, πολλές αλλαγές. Πολλά λόγια, μεγάλες εμμονές. Σπουδαίες πράξεις κλεισμένες σε ένα τόσο δα μυαλό.

Χωρίς αποσκευές ξεκίνησε και ήταν μόνο. Μπήκε με μια μεγάλη ανάσα που θα ξόδευε λίγο – λίγο. Μικρά δειλά βήματα, έδωσαν προβάδισμα στην απόφαση ζωής. Η τώρα ή για πάντα το ίδιο. Μεγάλα  βήματα, ρυθμικά, συγχρονισμένα, σαν τρένο σε ράγες ,το  έφεραν στην πηγή του κακού. Στην μέση του τούνελ. Το χειροπιαστό σκοτάδι  ήταν αποκρουστικό. Ο μολυσμένος αέρας αποπνικτικός. Τα τοιχώματα αδιαπέραστα.

Πόσο δεν άνηκε εδώ. Τα μεγάλα βήματα έγιναν αποφασισμένο τρέξιμο προς την  έξοδο. Το φώς ήταν ο οδηγός. Η ανάσα άτσαλη και οι σκέψεις ξεμπερδεμένες. Στην άλλη άκρη το περίμενε η καινούργια ζωή. Έφτασε και τρόμαξε. Η όμορφη θέα ήταν ατσαλάκωτη και η ευτυχία σερβιρισμένη. Άχνιζε και το περίμενε. Ξαπόστασε, είδε, γεύτηκε και ετοιμάστηκε για καινούργιο ταξίδι πάνω από το επόμενο τούνελ.

 

 

Share

Να μπουν τα ποδήλατα στην ζωή μας.

Πήγα στο Βερολίνο. Ζήλεψα τόσο πολύ τους ποδηλάτες στο μετρό, στην πόλη, στα  μπαράκια, στα μουσεία. Ανέμελοι, υγιείς, καθημερινοί και απολύτως εναρμονισμένοι  με το πιο οικολογικό μέσω μεταφοράς. Μπαμπάς με τα παιδάκια του μετακινείται  στην κεντρικότερη και εμπορικότερη οδό τους την  Unter Den Linden.

Νεαρός στο μετρό με καροτσάκι μωρού στο ίδιο βαγόνι μπαίνει  και βγαίνει  ευγενικά από τον συρμό, με τους υπόλοιπους επιβάτες να του ανοίγουν δρόμο και να το θεωρούν

απόλυτα φυσιολογικό.  

Άπειρα parking αποκλειστικά για ποδήλατα, διασκορπισμένα σε διάφορα σημεία της πόλης, διευκολύνουν την ζωή του ποδηλάτη.

Κοπέλα ντυμένη με φούστα, σενιαρισμένη, φεύγει από το σπίτι της για να συναντήσει φίλους στο καφέ της γειτονιάς της. ‘ούτε που έχω σκεφτεί ποτέ να αγοράσω αμάξι. Τι να το κάνω για τα κοντινά έχω το ποδήλατο για τα βράδια έχω το μετρό και για τις εκδρομές τα λεωφορεία’ μου λέει σε άπταιστα αγγλικά.

Στην Ελλάδα από την 1 Μαρτίου ξεκίνησε πιλοτικά η μεταφορά ποδηλάτων στους συρμούς του μετρό και θα έχει διάρκεια 4 μήνες.

Συγκεκριμένα κάθε Τετάρτη, από τις 18:00 και ως την λήξη τις βάρδιας, και τις Κυριακές από τις 12:00 έως την λήξη της βάρδιας, επίσης. Θα επιτρέπεται σε 2 ποδήλατα αυστηρά να χρησιμοποιούν το τελευταίο βαγόνι του συρμού. Δηλαδή  αν πάμε παρέα έξι ατόμων θα χρειαστούμε τρία τρένα για να μας μεταφέρουν. Τελοσπάντων ας είναι. Μήπως τουλάχιστον θα μπορούσαμε να επεκτείνουμε  τις  ώρες και μέρες του ωραρίου. Δεν ζητάμε μεγάλα θαύματα. Μικρές χάρες θα τις  έλεγα.

Ο ποδηλατόδρομος στην παραλιακή  κατά την ταπεινή μου γνώμη έχει πολλές  ατέλειες ενώ οι επαγγελματίες ποδηλάτες δεν τον ονομάζουν καν ποδηλατόδρομο και τους βρίσκω και λίγο φουρκισμένους όταν η συζήτηση πάει εκεί.

Ο  ποδηλατόδρομος στην Θεσσαλονίκη καταλαμβάνεται κυρίως από πεζούς για  την περατζάδα τους. Ενώ λίγο μετά τον ύμνο της μέρας εγκαινίων από τους τηλεορασόπληκτους, αφέθηκε στην τύχη του και βγάλτε τα πέρα μόνοι σας.

Το πιο πρόσφατο και ελπιδοφόρο μήνυμα για τους ποδηλάτες, είναι ότι εξετάζεται από το υπουργείο υποδομών, στα πλαίσια των μέτρων εξυγίανσης του ιστορικού  κέντρου, να δώσουν τους λεωφορειόδρομους στους ποδηλάτες. Κάτι που έτσι και  αλλιώς γίνεται. Εφόσον όμως γίνει επίσημα, θα πρέπει να αλλάξει ο κώδικας οδικής κυκλοφορίας για να καλύπτονται οι ποδηλάτες από την ασφάλεια τους και να μπει σήμανση.

Δεν χρειάζεται να είσαι επαγγελματίας ποδηλάτης για να θιχτείς από τα ημίμετρα και να απαιτήσεις περισσότερα. Σκέψου τι θα κέρδιζες αν μπορούσες να μετακινηθείς με μετρό και ποδήλατο, συνδυασμός. Τα λεφτά της βενζίνης, του γυμναστηρίου και του ψυχολόγου.

 

 

 

Share